Aanpassen aan het leven in Bembeke. Dat is nog steeds ons optimistische visie, maar soms valt het vies tegen. Ons huis is na enige vertraging af. We hebben stroom. Niet omdat het zo vanzelfsprekend is maar omdat we de baas van het elektriciteitskantoor hebben gestalked. Ook zijn we aangesloten door het waterbedrijf. Allemaal goed geregeld zou je zeggen. Het huis is vergeleken met Nederlandse maatstaven iets middeleeuwser, maar voor ons is het prima. Dus we zijn verhuisd!

We waren even vergeten dat we in Malawi wonen, en daar is niets wat het lijkt. Het waterbedrijf heeft in deze tijd van het jaar te weinig water dus geen water uit de leiding. Zodra de regen komt zal dit veranderen, maar tot die tijd lopen we nog steeds voor elke wc doorspoelbeurt, afwas, douche en om drink water te koken naar de pomp. Je leert wel even echt zuinig te zijn met water. Een kleine boodschap hoef je echt niet door te spoelen  en afwas- en douchewater kan je opvangen en door de wc spoelen.

De dag waarop we verhuisd zijn is de transformator die voor stroom zorgt ontploft. Dus deze kant van het dorp heeft ineens geen stroom. Daar sta je in een nieuw huis, overal dozen en absoluut een grote bende. Prioriteit is het bed klaar maken, de klamboe ophangen en vuur maken om drinkwater te koken. Dit klinkt gemakkelijk, maar ook dit is een uitdaging zeker omdat de zon heel snel onder gaat en laat er nou net die dag geen maan zijn. Dus verder dan 10 cm kan je echt niets, en dan ook helemaal niets zien.

De volgende dag zijn we naar de markt gegaan om een zonnepaneel te kopen met twee ledlampen. Dominic heeft met wat afvalhout het paneeltje van A4 formaat vastgemaakt op het dak. Geen stroom geen boor, maar gelukkig hebben we een handboor van gered gereedschap. Met wat extra elektriciteitsdraad hangt er nu een lamp in de woonkamer/keuken en één in de badkamer. De zon gaat hier rond 18.15 onder, om ons heen is het pikzwart maar wij hebben licht, onze dag is nog niet voorbij.

En-toen-was-er-licht