De laatste stap van het wachten en de eerste stap van het project
Het laatste nieuws was dat de machines op een uur afstand waren van Bembeke, ze waren er bijna. Onrustig liep ik door het dorp op en neer uitkijkend naar de vrachtwagen met onze “cargo”. Steeds meer mensen verzamelde zich op de opgehakte boomstam voor de bakkerij en tuurde samen met mij de lange zandweg af. We hadden het Bembeke voetbal team gevraagd om tegen betaling de machines van de vrachtwagen te laden, want dit moet allemaal op de spot geregeld worden en er komt geen vorkheftruckje mee zoals in Nederland het geval zou zijn. Door de droogte zie je van ver al een stofwolk ontstaan als grote voertuigen over de Bembeke highway scheuren. Onze stofwolk naderde, en het was inderdaad een grote vrachtwagen met alleen onze goederen in de laadbak. Ik kreeg een brok in mijn keel toen ik de machines zag.

We zijn begonnen in april 2016 om de machines hier te halen, maar de ene vertraging na de andere kruiste onze weg. Faillissement van verschillende leveranciers, betaling was vertraagd door internationale transacties en de nodige feestdagen in Zuid-Afrika legde alles weer stil. Maar na 4 maanden intensief contact zijn de machines in goede orde ontvangen.

Het voetbalteam stond klaar om alles te tillen, alleen wist niemand hoe zwaar elke verpakking was. Dus voorzichtig werd het eerste touw door gesneden en werd het pakket opgetild. De vrachtwagen stond al aardig scheef dus de lading schoof langzaam in de handen van het elftal. Met wat gejoel na elkaar werden de pakketten rustig in de bakkerij neer gezet. Een teamfoto en een handtekening op de papieren en de deuren konden op slot. Het was gebeurd. Het moment waar we al zolang op hebben zitten wachten was binnen 30 minuten voorbij. En toen ging iedereen verder met de orde van de dag. Ik ging eten koken en we brachten onze zoon naar bed. In de avond op de bank konden we even stilstaan bij dit moment dat echt zo snel voorbij is gegaan maar wat voor ons gevoel zo groot leek….een moment van 30 minuten en een hele grote stofwolk.

Zelfs Escom, het overheid elektriciteitsbedrijf, is gekomen om de meter te instaleren. De mannen liepen 2 rondjes door het pand, keken naar de meterkast. De aarde draad moest dikker, maar voor de rest was het prima. Ze konden de aansluiting niet compleet maken omdat er een stroomstoring was. Ze zouden de volgende dag terug komen. Ik vroeg ze nog; “wat als er dan ook een stroomstoring is, want het is nu dagelijks”. Hij zei: ”laten we hopen dat er stroom is”. Hoe frustrerend dit ook is, je leert in Malawi loslaten, geef je maar gewoon over aan het leven hier en het komt vanzelf goed. Op zondag morgen was er stroom en is de aansluiting afgerond.

Nu kunnen we aan het werk, nu kunnen we het project gaan uitvoeren, geld verdienen en dat investeren in de gemeenschap, hier begint alles.

Vrachtauto Tilwerk Ondertekening