Na 2 jaar weer in Nederland te zijn geweest is het bijna zo ver dat we terug mogen. Terug naar het avontuur in Malawi dat we in oktober 2012 voor 3 weken dachten achter te laten. Het is allemaal wat anders gelopen dan een ieder had verwacht en we hadden gepland. Maar plannen zijn er om te veranderen. Met een compleet projectplan onder de arm gingen we aan de slag en hebben we velen in Nederland gestalkt. Een sociaal maatschappelijke bakkerij, een plan met een groot budget.Zo groot dat menigeen heeft getwijfeld of dit wel zou gaan slagen.
Dit gevoel heeft ons regelmatig en in een hoekje doen staan. Stilstaand bij de realiteit waarin het inderdaad een hele grote opgave is geweest met soms, echt heel soms, twijfel. Ik kon dit snel weer omzetten in geloof en wilskracht om een droom te laten slagen. Ik weet dat Dominic en ik een top team zijn en dit klusje kunnen klaren. Ik, optimistisch en een ‘tikkeltje’ naïef zie, waar velen beren op de weg zien vaak veel vlinders en daardoor voor alles een oplossing.Waar velen omkeren durf ik juist te springen. Maar ik spring eerlijk gezegd niet alleen. Daar heb ik Dominic voor die vaak worstelt met zijn avontuurlijke inborst en Realistische/Pessimistische kijk op dit geheel. Hij durft ook dit avontuur aan te gaan. Zo springen we samen als Yin en Yang, water en vuur. We zijn aan elkaar gewaagd en in balans, durven elkaar kritische vragen te stellen en bekijken de wereld door een andere, soms wat bijzondere bril.

Nu gaan we niet meer terug met z’n tweeën maar zijn we ‘ineens’ een gezin geworden. We hopen echter dat onze genen ervoor hebben gezorgd dat hij ons hectische bestaan bij kan houden. Rémy, inmiddels 7 maanden, gaat straks ook mee water halen bij een pomp met een iets kleiner emmertje op zijn hoofd. Ruilt ongemerkt Duplo in voor takjes en steentjes en krijgt een iets minder luxe leven dan zijn vriendjes in Nederland.Door bijvoorbeeld wat vaker een koude douche te nemen, minder of zelfs geen pampers om zin billetje te dragen en niet naar Baby-TV te kijken. Maar geluk zit volgens ons niet in de materie om ons heen, maar in de liefde die je ervaart door de mensen om je heen. Lastig en heel verdrietig is de afstand tot onze familie, maar hopelijk zullen velen ons een bezoekje brengen in Bembeke en is er veel mogelijk met Internet. Want zelfs in Bembeke is er altijd een internetverbinding in tegenstelling tot de zekerheid van voedsel en water….wat een contrasten.
Een vraag die we ook vaak krijgen is over de gezondheidszorg en de gevaren voor Rémy. We ontkennen niet dat het anders is dan in Nederland, maar ook in Malawi heb je goede ziekenhuizen. Het gevaar dat er is, is de nood voor acute medische zorg. In ons dorp is een EHBO post waar ook malariatesten gedaan kunnen worden,maar voor een echt goed ziekenhuis moeten we 1,5 tot 2 uur rijden. Als we deze tijd niet hebben, dan is het niet best. Maar in vele westerse landen is de afstand tot een ziekenhuis ook ver. Als je op het platteland van Frankrijk woont, of in Canada of Duitsland. In Nederland, ons kleine kikkerlandje, is het ziekenhuis om de hoek en is er een traumaheli. Wij moeten scheuren over een hobbelige stoffige rode zandweg, slingerend over de weg om een geit te ontwijken. Maar ik weet dat Dominic een goede chauffeur is en als het acuut is kan hij nog sneller. Dus we hebben er vertrouwen in dat we gezond blijven en zo nodig tijd hebben om naar een ziekenhuis te reizen. En om Rémy tegen malaria te beschermen loopt hij gewoon de hele dag in een imker pak rond tussen de andere kindjes….hij valt toch al op! We letten goed op, nemen advies ten harte maar blijven toch een beetje nuchtere Groningers. We kijken er zelf erg naar uit om met z’n drieën daar te mogen zitten. Ik ervaar het zelf als een luxe om niet mee te hoeven doen aan de Nederlandse leefstijl. Wij mogen genieten met z’n drieën en niemand hoeft elkaar te missen. Een kind gaat mee naar het werk in Malawi dus Rémy ook. Ouders hoeven niet in ochtend hun kind naar de crèche te brengen en aan het eind van de dag op te halen, net zo lang totdat je die 2 wekenvakantie hebt in het jaar om volledig van elkaar te mogen genieten. Ik begrijp heel goed dat een crèche ook zijn goede kanten heeft hoor, maar ik voel me gezegend dat ik de eerste 2 jaar van Rémy met Dominic kan delen en er voor elkaar te kunnen zijn. Een iets minder hectisch leven en wat meer genieten, gewoon omdat het kan.

02-09-2014

error: Content is protected !!