Na een chaotische eerste week met voornamelijk leven uit een koffer hebben we langzaamaan het ritme kunnen vinden. Een ritme van water halen bij de waterpomp, wat zeker een anderhalf uur in beslag kan nemen en het koken op een soort barbecue als er geen stroom is. De powercuts worden hier vooraf in de krant aangegeven en je zou kunnen zeggen dat je hier dan rekening mee kan houden met bijvoorbeeld het eten koken, mailtjes typen, telefoons en laptop opladen. Helaas valt het stroom vaker weg dan de aangegeven periodes in de krant. Dus wordt het wennen aan de verassingen.

We hebben het geluk dat we mogen verblijven in het ”Principals house”, een huis waar we drie jaar geleden ook in hebben doorgebracht. Het gebouw van de bakkerij en het huis zijn momenteel nog niet helemaal klaar. De laatste puntjes moeten worden aangepakt en er moeten wat aanpassingen worden gemaakt. Al met al ziet het er veelbelovend uit en kunnen we met trots zeggen dat we binnen 5 maanden tijd elektriciteit- en water aansluiting hebben voor het huis. Het veelvuldig contact en langsgaan bij het districtshoofd van de water en elektriciteit maatschappijen hebben hun vruchten afgeworpen. Er gaan verhalen rond dat het soms tot twee jaar kan duren. Nu maar hopen dat we de druk voor de bakkerijaansluiting ook wat kunnen opvoeren. Helaas moeten we hiervoor in de hoofdstad zijn en dat ritje is niet zo heel erg gemakkelijk te regelen zonder eigen vervoer.

Op maandagen en donderdagen reserveren we zeker een dikke 2 uur per dag om naar de markt te fietsen en groenten en fruit te halen. Het is even wat anders dan over een gladde asfalt weg richting de grote markt te fietsen. Hier trotseren we 15 kilometer met het mulle zand, de kuilen, verschillende heuvels en de zinderende hitte. Overal waar we fietsen worden wij en vooral Rémy aangestaard en als ‘Azungu’ aangemoedigd. We proberen met ons bezwete, rood aangelopen hoofd zo beleeft mogelijk iedereen terug te groeten.

Tussen de praktische dagelijkse bezigheden door proberen we zoveel mogelijk werk gedaan te krijgen door achter de aannemer aan te bellen en andere instanties achter de broek aan te zitten om hun werk te doen. Niet alleen wij moeten wennen aan het ritme, ook de mensen om ons heen moeten wennen aan ons.

Naast onze koffers staan er een heleboel persoonlijke spullen in dozen bij het priesterhuis. De route naar het priesterhuis hebben we in de tweede week regelmatig gemaakt. Ongeveer 10 minuten lopen met een karretje waar drie dozen per keer op passen. Het loopwerk viel wel mee maar het zoekwerk nam meer tijd in beslag. Alle dozen staan verspreid in een ruimte met nog heel veel meer dozen van onze stichting en van vele andere stichtingen. Tijd vullend en maar ook aardig bevredigend om een doos open te kunnen maken. Als eerste hebben we dan ook de fietsen uit de doos gehaald en in elkaar gezet. Hierdoor zijn we iets mobieler en sneller op de plaats van bestemming.

Voor grotere afstanden zijn we echter nog aangewezen op het openbaar vervoer. Als we naar de dichtstbijzijnde stad willen afreizen nemen we eerst een fietstaxi van ongeveer 30 minuten, daarna wachten we met pech een uur en met geluk een kwartier in een bloedhete minibus die ons via de snelweg binnen een kwartier naar Dedza brengt. De terugweg gaat precies hetzelfde en vaak komen we gesloopt weer thuis.

Om in de toekomst nog mobieler te kunnen reizen en meel en brood te kunnen vervoeren zijn we op zoek naar een passend vervoersmiddel. We denken aan een pick-up truck die in ieder geval 1000kg kan vervoeren. Inmiddels hebben we al dagen de kranten afgestruind, rondgebeld en zelfs de mogelijkheid om te importeren bekeken. Na een slopende dag auto’s kijken in de hoofdstad zijn we tot een akkoord gekomen met een Malawische eigenaar van een net geïmporteerde pick-up dat binnen de financiële en functionele eisen valt. De auto zag er goed uit en werd door onze meegereisde monteur ook goedgekeurd. We hebben met de eigenaar de afspraak gemaakt om drie dagen later de auto mee te nemen naar het bisdom om de auto op naam te kunnen zetten en de financiën af te rondden. Helaas belde de eigenaar de avond voor de afgesproken dag af want zijn broer had de auto al aan een ander verkocht, tja das mooi even pech hebben. Dus de zoektocht is weer gaande en we hopen aanstaande zaterdag weer meerdere geschikte auto’s te bekijken met onze monteur en een goed humeur.